جشنواره چهلوچهارم فیلم فجر تمام شد؛ نه بیحاشیه، نه بیخطا، اما بیپرده. از نشستهای پرتنش تا آیین اختتامیه، صداها قطع نشد، تصویر خاموش نشد و کسی مجبور نشد جملهاش را نیمهکاره رها کند. این یک اتفاق معمولی نیست. در دورهای که بیاعتمادی بزرگترین بحران سرمایه اجتماعی است، همین استمرار پخش و شنیدهشدن صداهای متفاوت، خود یک پیام روشن داشت: گفتوگو هنوز ممکن است.
امسال جشنواره نشان داد جامعه دچار درد است و انکار، درمان نیست.
وقتی حتی در تریبون رسمی اختتامیه، به غیبتها و گلایهها اشاره میشود، یعنی مسئله دیده شده است. دیدن، نخستین گام درمان است. سینما آینه است؛ اگر ترک برداشته، بهخاطر تصویری است که مقابلش ایستاده. راه چاره شکستن آینه نیست، ترمیم تصویر است.چهلوچهارمین فجر ثابت کرد میتوان نقد کرد و ماند، میتوان اعتراض داشت و سخن گفت، میتوان اختلاف داشت و همچنان زیر یک سقف نشست...
و چه خوب که در این دورهمی صنفی، رییسجمهور هم با هنرمندان و مردم همنوا شد؛ از درد و زخم جامعه گفت و عذرخواهی کرد…
در همین ارتباط بخوانید و ببینید:
جشنواره فیلم فجر ۴۴ به ایستگاه پایانی رسید+ تصاویر و اسامی برگزیدگان
پزشکیان: هنرمندان باید زخم ایجاد شده در جامعه را ترمیم کنند +ویدیو
